Boodschappen budget deze week: 10 euro!

Nadat mijn pinpas er eind vorige week mee stopte had ik mezelf op een rantsoen gezet van 50 euro. Dit geld heb ik altijd thuis achter de hand in contanten voor het geval dat...
'Het geval dat' was nu aangebroken en ik reserveerde 30 euro voor boodschappen en 20 euro voor benzine.

Maandag gooide ik de planning volledig door de war omdat ik, voor mijn doen, behoorlijk impulsief een telefoon kocht voor mijn spruit die de enige in de klas bleek zonder telefoon. Dat grapje, waar ik overigens geen spijt van heb, koste 40 euro.
Je hoeft geen rekenwonder te zijn om dan te constateren dat er dus voor de rest van de week nog maar 10 euro overbleef.

Dat ging vrij gemakkelijk eerlijk gezegd. Zo wie zo is het heel simpel, geld wat je niet hebt kun je ook niet uitgeven. Ik kocht deze week alleen melk, brood, bananen, prei, tomaten en sla. We leefden van alles wat er nog in huis was. In de vriezer zaten nog 3 maaltijden, in de voorraadkast ook genoeg om de week door te komen. Het kostte weinig moeite.

Wel zat ik inmiddels een beetje in de stress, de nieuwe bankpas kwam maar niet. Komend weekend hebben de kinderen 2 uitwedstrijden en hebben we ook nog een verjaardag aan de andere kant van het land. Dan is een beetje benzine toch wel gewenst. Net toen ik er over na ging denken om een hulplijn te gaan inschakelen, (lees geld wilde gaan lenen) kwam vandaag toch de nieuwe bankpas. Fijn, kan ik morgen gewoon weer tanken, hoef ik niets te lenen.

O ja, ik ga morgen niet pinnen in de supermarkt. Ik hou me aan het budget van 10 euro, ik heb namelijk nog wat geld over. Eerlijk gezegd heb ik nog voldoende eten in huis. Morgen hoeven we geen eten te berekenen want we eten mee op de verjaardag. Hooguit dat ik even een komkommer en wat appels ga scoren voor zondag. Ja het is nu toch een beetje een sport geworden.

Geen geld voor boodschappen

Zo triest....
Vanmiddag stond ik bij de kassa van een supermarkt.
Voor me was een dame in een scootmobiel. Ze wilde haar boodschappen afrekenen. Het duurde behoorlijk lang. Het viel me op want mijn kinderen waren gruwelijk vervelend aan het doen. Wachten is niet hun sterkste punt, wat dat betreft is de opvoeding nog lang niet volbracht.

Normaal let ik niet zo op de boodschappen van een ander. Haar boodschappen vielen op want het waren slechts 3 artikelen. Een halfje brood, een pak melk en een zakje met 2 tomaatjes.
Wat bleek, het duurde zo lang omdat ze niet voldoende geld bij zich had.
Het leek alsof ze de laatste eurocenten bij elkaar had geraapt om boodschappen te halen. Er werd 1 tomaat uit het zakje gehaald maar ook daarna had mevrouw niet voldoende geld om af te rekenen.
Het zakje met tomaten bleef achter bij de kassière en mevrouw verliet de winkel met haar melk en brood.

Ik ken de betreffende mevrouw niet maar ik vond het zo sneu voor haar. Enerzijds verbaasde het me dat iemand aan het begin van de maand al krap bij kas zit, anderzijds was ik verbaasd dat iemand die op de centen moet letten zich laat verrassen bij de kassa.
Hoe het ook zij, het was erg triest om te zien.

Ik deed wat waarschijnlijk iedereen zou doen. Ik liet de tomaten afrekenen met mijn boodschappen. Om mijn meestal lieve maar nu dus vervelende kinderen letterlijk en figuurlijk een lesje te leren liet ik ze met de tomaten achter de mevrouw aan rennen. Een scootmobiel kan behoorlijk hard rijden. Buiten adem kwamen ze weer terug. De mevrouw had het niet direct begrepen maar na uitleg accepteerde ze de tomaten.

Ik ken het verhaal van deze mevrouw niet, misschien kom ik haar nog eens tegen.
Wat ik wel weet is dat mij gelukkig mag prijzen dat ik tot nu toe in mijn leven altijd mijn boodschappen heb kunnen betalen. Wat een rijkdom.

Boodschappen doen voor een ander....... wat is de norm?

Beroepshalve doe ik regelmatig inkopen voor een ander. Dit kunnen gewoon boodschappen zijn bij de supermarkt, maar soms moeten er ook complete inboedels worden aangeschaft.
Dit is best een grote verantwoordelijkheid vind ik zelf. Vooral omdat de mensen waarvoor ik dit doe zelf niet in staat zijn om dit te doen, zelf niet kunnen aangeven wat ze willen en in andere gevallen wel weten wat ze willen maar de gevolgen hiervan niet kunnen  overzien.

Bijvoorbeeld;  een oudere dame had hele mooie gordijnen gezien. Deze wilde ze graag aanschaffen. De gordijnen waren aan de prijzige kant, ze kon deze op zich wel betalen maar dan was haar hele budget op. In dit geval ben ik met de persoon in gesprek gegaan en heb uitgelegd dat als ze de gordijnen kocht ze dus geen geld meer over heeft voor de andere spullen die ze ook nodig heeft. Ik ben gaan kijken naar vergelijkbare gordijnen en vond gordijnen die een fractie van de andere gordijnen kosten. Mevrouw ging akkoord en iedereen was tevreden.

Dit  is een vrij eenvoudig voorbeeld. Lastiger wordt het in andere gevallen. Mensen die helemaal niets kunnen aangeven maar wel artikelen nodig hebben. Zelf hanteer ik een methode dat ik eerst heel goed naar de persoon kijk. Moet het artikel een bepaalde aanpassing of functie hebben dan kun je heel gericht zoeken. Natuurlijk probeer ik ook te kijken wat voor levensstandaard de persoon heeft en wat zijn of haar budget is.
Tijdens het boodschappen doen in de supermarkt moet er meestal rekening gehouden met bepaalde dieet voorschriften. Sommige personen  zijn heel erg gehecht aan bepaalde merken of producten. Dan heb je als medewerker een houvast en een uitgangspunt.

De laatste tijd ben ik er een beetje op gaan letten hoe ik dat doe en hoe mijn collega's dit doen.. Ik weet van mezelf dat ik als ik kan kiezen voor een ander ik kies voor het goedkoopste. Privé geef ik niet meer geld uit dan noodzakelijk en dit hanteer ik ook als ik moet kiezen voor een ander.

Voor anderen gelden hele andere uitgangspunten;
Een collega van me koopt voor zichzelf alles biologisch. Dit is bij de inkoop voor een ander ook zijn norm.
Een andere collega is gewend om altijd merkproducten te kopen voor zichzelf. Zo heeft iedereen een beetje zijn eigen gewoonte en ideeën.
In de keukenkastjes is precies te zien wie er die week boodschappen heeft gedaan. Op zich heel grappig.

De laatste tijd vraag ik mezelf af of ik de ander geen tekort doe met mijn extreme zuinigheid. Als collega's onderling zijn we hier inmiddels vaak over in gesprek Begin volgend jaar is er een groot overleg op mijn werk, een goed moment om dit eens te bespreken.

Wat is voor jou de norm als je boodschappen doet voor een ander?