Dat verdient een bloemetje

Laatst kreeg ik van mijn man een bosje bloemen.
In plaats van dank je wel te zeggen, dacht ik bij mezelf; shit wat heeft dat wel niet gekost.
Bloemen houden van mensen, en ik hou ook van bloemen zolang ze gratis zijn.
Ik verbaas me over de prijzen van een beetje mooie bos bloemen. Zonder schroom betalen mensen 10 euro of meer voor een bosje bloemen.
Het zal de prijs zeker waard zijn, maar ik vind het veel geld.
Nu is een bosje bloemen wel genieten natuurlijk.
Maar zodra het uit eigen geld betaald moet worden zie ik alleen het prijskaartje en geniet ik er niet meer van.
Erg eigenlijk dat ik zo denk, dat ik niet meer blij ben met een bloemetje.
Ik schrok er in ieder geval wel heel erg van.
Nou bleek later dat manlief het bloemetje gekregen had op zijn werk.
Uiteindelijk kon ik dus wel genieten van de bloemen :)

Weg met die droger

Jarenlang was ik er van overtuigd dat we niet zonder droger konden.
Met zoveel kinderen en de daarbij horende was leek een droger onmisbaar.
Het hele weekend (goedkopere stroom) draaiden we wasjes. Alleen de bovenkleding hing aan de waslijn, de rest ging de droger in.
Het was altijd een strak schema. Zaterdagochtend vroeg werd de wasmachine aangezet om dan om zondagavond laat de laatste was uit de droger te halen.
Nou moet ik wel zeggen dat de droger er behoorlijk lang over deed.
Maar goed, als vrek in opleiding is een droger natuurlijk taboe. De droger staat er nog wel maar wordt niet meer gebruikt.
We wassen nu niet meer het hele weekend want dan komen we ruimte aan de waslijn te kort. Door de week programeer ik voor elke nacht een wasjes.
Deze hang ik dan 's ochtends op. In het weekend wassen we dan nog een aantal wassen weg.
De beddelakens worden tegenwoordig over de deuren heen gehangen.
De hoeveelheid vuile kleren is ook minder geworden. Tegenwoordig beland was die nog niet vies is minder snel in de wasmand.
We doen iets langer met bovenkleding en doeken.
Volgens de berekening op de site van onze energie leverancier verbruiken we sinds dat we geen droger meer gebruiken en minder wassen 30% minder energie.

Afval

Vandaag was het weer zo ver.
Vuil ophaal dag.
De containers en vuilniszakken stonden weer braaf aan de weg.
Elke week verbaas ik me weer wat mensen allemaal weggooien.
Zo reed ik vanmorgen langs een container met daar bovenop een mooie grote buitenpot.
Verderop lagen opengescheurde zakken met kleding.
Verder kwam ik nog leuke klapstoeltjes tegen en kinderstoeltjes.
Ongelooflijk wat men aan goed spul weggooid.
Sommige spullen lonken me. Maar ik doe het niet.
Ik pak niets mee van al dat gratis goed.
Ik maak mezelf wijs dat ik thuis al genoeg troep heb, dat ik niets meer nodig heb.
Dat is ook zo.
De waarheid is dat ik het gewoon niet durf.
Ooit nam ik een zo goed als nieuwe plantenstandaard mee die bij het vuil stond, maar toen was het donker.
Het laatste wat ik mee nam was een sneeuwschuiver.
Deze kon ik bijna fietsend meepakken.
Maar afstappen en rond gaan neuzen, ik durf het gewoon niet.
Misschien komt het omdat ik altijd 1 of meerdere kinderen bij me heb.
Aan de kant van de weg stoppen en gaan rondneuzen is ook niet zo praktisch.
Misschien is de gêne naar de kinderen toe nog wel het grootst.