Smartphone op de basisschool, luxe of noodzaak?

Een van mijn spruiten is dit jaar begonnen in groep 7.
Vorig jaar al vroeg hij mij om een telefoon. Natuurlijk, elk kind wil tegenwoordig vroeg of laat een telefoon. Een telefoon voor een kind hoort wat mij betreft in het rijtje luxe producten. Net zoals de Playstation, de Hoover board en de drone.

Nu groeit het geld niet op mijn rug. Bovendien vind ik het niet meer dan normaal dat kinderen niet klakkeloos alles krijgen. Een goede manier om luxe goederen te vergaren is om hier voor te sparen. Ook leek mij het een goed idee om de wens te bewaren voor een verjaardag, Sinterklaas of de Kerstman.
Echter had kindlief de laatste verjaardag andere wensen op het verjaardag lijstje. Een telefoon zat er dit jaar dus niet bij. Inmiddels is kindlief flink aan het sparen voor de zo gewenste telefoon, zakgeld, verjaardag geld en straks kan er eventueel ook geld gevraagd gaan worden aan Sinterklaas en de Kerstman.

Momenteel is de vraag naar een telefoon erg actueel. De laatste week komt het vrijwel dagelijks ter sprake. Kind heeft nu 60 euro gespaard. Ruim voldoende voor een smartphone dacht ik zo.
Fout! Nee iedereen in zijn klas heeft een iPhone of een Samsung. Het zijn weliswaar veel tweedehandsjes die van pa of ma zijn geweest, maar allemaal merktelefoons. Deze merken heb je niet voor dat bedrag wat mijn kind spaarde. Zelf heb ik mijn telefoon al een jaar of 4. Zolang hij het nog doet koop ik geen ander. Ook heb ik geen duur abonnement met telefoon waarbij je elk jaar of elke 2 jaar een nieuwe telefoon mag 'uitkiezen'. Bovendien heeft elk kind er ook nog een abonnement bij. Alle kinderen schijnen voor en na schooltijd veelvuldig te bellen en te 'appen'. Er is een groepsapp waar de hele klas (min 1 kind dus) opzit, na schooltijd bespreken ze met elkaar het huiswerk etc etc.

Vanmiddag had ik een gesprek met de juf van kindlief. Wat blijkt, sinds vorig jaar al is mijn kind echt de enige in de klas zonder smartphone. Ik wist niet wat ik hoorde. Het was me al een paar keer gezegd maar ik geloofde het gewoon niet. Kinderen hebben vaak het idee dat iedereen altijd alles heeft en dat ze zelf niets hebben. In dit geval klopte het dus.
Ik was echt verbaasd. Ik weet namelijk dat er een aantal kinderen in de klas zitten waarvan de ouder in de bijstand zitten. 1 van die kinderen blijkt zelfs de nieuwste IPhone met abonnement te hebben. Misschien heeft hij een suikertante of is er een andere logische verklaring maar ik viel helemaal stil.

Ik werd er helemaal verdrietig van. Het voelt toch een beetje alsof je kind wordt buitengesloten. Alsof iedereen in de klas een agenda, pen en schrift heeft en 1 in de klas niet. Ik ben gelijk na schooltijd met kind naar de dichtstbijzijnde elektronica winkel gereden en heb daar de goedkoopste smartphone voor hem gekocht (40 euro)
Kindlief sputterde nog tegen, wilde liever een merk. (goedkoopste merktelefoon was 129 euro)
Telefoon heeft 15 euro beltegoed. Thuis hebben we wifi, dus kindlief kan thuis contact houden met alle klasgenoten.
Het voelt heel dubbel, aan de ene kant wil ik niet toegeven aan waan van de dag, aan de andere kant wil ik niet dat mijn zoon een buitenbeentje wordt, misschien ook de tips en trucs rond huiswerk mist. De kinderen spreken vaak met elkaar af via de app. Zo zijn ze in de zomervakantie met een hele groep naar het strand gegaan, is via de app geregeld. Mijn kind had ook graag meegewild.

Wat zou jij doen als jouw kind de enige was zonder Smartphone??