Kinderopvang goed geregeld.

Voordat er kinderen kwamen
Toen mijn man (inmiddels ex) en ik jaren geleden aan kinderen begonnen te denken waren we daar heel praktisch over. Behalve dat wij dachten heel veel liefde aan eventueel kroost te kunnen geven waren er ook een aantal andere zaken die we belangrijk vonden.

Omdat we beiden fulltime werkten vonden we het noodzakelijk om de opvang van te voren goed geregeld te hebben. Dit ging verder dan alleen een inschrijving bij kinderopvang.
Ik werkte onregelmatig in de zorg en de toekomstige vader werkte regelmatige diensten op kantoor. Omdat ik op mijn werk zelf de roosterplanner was kon ik mezelf veel avonddiensten en weekenddiensten geven. Dit waren de minst favoriete diensten dus mijn collega's hadden hier geen problemen mee.
Twee dagen overlapten de werkdagen van paps en mams elkaar zodat de kleine, nog niet eens in wording, 2 dagen naar de opvang zou gaan.
Beide families woonde nogal ver weg zodat we geen beroep op hun konden doen.
Omdat elke kind vroeg of laat ziek wordt en dan ook niet terecht kan bij de kinderopvang hadden we wel een vangnet nodig. Gelukkig was het werk van mijn toenmalige man zo flexibel dat hij, als kindlief ziek zou zijn hij naar huis kon. Dit is in de loop van de tijd een aantal keren gebeurd.

De huidige situatie
Zo goed als het ooit geregeld was zo lastig is het af en toe nu.
Familie woont nog steeds ver weg. Vader heeft ervoor gekozen om volledig uit beeld te zijn.

Ik ben ontzettend gelukkig met mijn kinderen en ook blij dat ik werk heb. Maar de combinatie kinderen en werk drijven me af en toe tot wanhoop. Gelukkig heb ik veel lieve buren en vrienden die af en toe kunnen oppassen.  Maar ondanks dat lukt het ook af en toe niet. Dan moet ik met een ziek kind gaan slepen of een kind 'net niet ziek genoeg kind maar ook niet helemaal lekker kind' toch maar naar school brengen in de hoop dat het meevalt.
Ik wil het graag goed doen, voor mijn kinderen, voor mijzelf, voor mijn werk.....

De laatste weken
Het lijkt wel of de koek op is, mijn kinderen zijn achterelkaar ziek, zwak en misselijk. In de kerstvakantie moest ik ook werken. Ik had geen verlofdagen meer en bovendien kon ik ook geen vrij nemen roostertechnisch. De week voor de kerstvakantie begon het gekwakkeld. Steeds als ik denk het gaat weer is er weer een ander kind ziek.Ook vandaag heb ik weer 4 uur gereden om een ziek kind bij familie te brengen omdat ik moet werken. Het arme schaap, ziek en dan niet bij je moeder kunnen zijn. Hopelijk knapt hij nu wel goed op en kan hij er weer een jaar tegenaan.

Gratis kinderopvang.

Naar aanleiding van mijn laatste 'inkomsten en uitgaven' overzicht kreeg ik de volgende terechte opmerking; Waar zijn de uitgaven van de BSO? (buitenschoolse opvang)

Mijn antwoord was; Ik betaal niets aan opvangkosten.

Dit klopt, maar dat klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn en dat is het ook.

Omdat ik in de zorg werk en wisselende diensten heb en de reguliere opvang niet flexibel is, is dat voor ons eigenlijk geen optie. Ook zouden de kosten behoorlijk drukken op mijn toch al niet te riante budget. Ik zou toch snel 200 - 250 euro kwijt zijn aan opvangkosten per maand.

Hoe regel ik dan de (gratis) opvang?

Doordeweeks als de kinderen naar school zijn heb ik ongeveer 2 dagen voor- of naschoolse opvang nodig vanwege mijn werk.

In de schoolvakanties werk ik over het algemeen gewoon door. In de zomervakantie werk ik week-op-week af, zodat de kinderen geen weken achter elkaar opvang nodig hebben. 

De andere vakanties probeer ik de maandag of vrijdag vrij te nemen zodat we nog wel iets leuks kunnen gaan doen. Ook voorkomt dit dat de kids echt 5 dagen opvang nodig hebben.

De opvang zelf heb ik als volgt geregeld: 

Elk kind heeft zijn eigen 'oppasmoeder'. Dit is een moeder van een klasgenoot of van een vriendje.

Door de week kan ik vaak een beroep op hun doen. Als ze zelf moeten werken heb ik een back-up van een andere oppasmoeder. De oudste gaat ook wel eens zelf uit school naar huis. 

Op woensdagmiddag, vrijdagmiddag na schooltijd en in het weekend ben ik de vaste opvang van de kinderen van de oppasmoeders.

In de vakantie gaan de kinderen naar mijn ouders, die wonen 2 uur hiervandaan dus die blijven dan 4 of 5 dagen daar logeren.

Het is af en flink puzzelen maar met zn allen komen we er altijd uit. Deze zomervakantie hebben we met de vaste oppasouders echt alles van te voren gepland, wie gaat wanneer op vakantie en wie past wanneer op.

Mocht het onverhoopt echt niet lukken dan zou ik theoretisch gezien ook een kind mee naar het werk kunnen. hier heb ik laatst een gesprek over gehad met mijn leidinggevende. ik moet zeggen dat dit wel heel veel rust geeft om dat achter de hand te houden. Wat ook een mogelijkheid is om de opvang via Skype te regelen en dan bv de buren als back-up te regelen voor het geval dat er iets gebeurd.

Ideaal is anders maar wie niet rijk is moet creatief zijn ;)

Werken is een keuze

Dit zinnetje schreeuwt al de hele dag door mij hoofd.
Werken is een keuze.
Het werd vanmorgen tegen me gezegd. Ik had een gesprek naar aanleiding van een vast dienstverband. Het afgelopen jaar had ik nog geen zekerheid maar nu mag ik in vaste dienst. Yess! superblij ben ik er mee. Natuurlijk, want vaste contracten zijn tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Ik had er heel erg op gehoopt en gelukkig nu gekregen. Eindelijk weer een stukje zekerheid.
Maar op een of andere manier kan ik niet blij zijn...
Het zinnetje giert door mijn hoofd....Werken is een keuze.

Ik wil niet zeuren, klagen of zielig doen maar in de praktijk is de opvang van mijn kinderen een enorm georganiseer. Ik sta bijna wekelijks met mijn kinderen om 7.30 uur op de stoep bij klasgenootjes, vrienden of kennissen zodat mijn kinderen naar school kunnen worden gebracht en ik kan gaan werken. Hetzelfde geldt voor de middagen. Soms voelt het wel een baan op zich om alles te organiseren. Daarbij komen de vakanties waarin ik meestal geen vrij kan nemen en de kinderen de hele week naar de opvang gaan.

Ik geloof dat die opvangstress het zwaarst is aan mijn huidige baan. Daarbij gebeurd het  natuurlijk ook wel eens dat er een kind ziek is. Dan is het hier in huis code rood :) stress in het kwadraat.
Maar goed tot nu toe heb ik het altijd gered.

De ideale baan?
Het enige nadeel van mijn huidige werk is dus dat er nogal wat onregelmatigheid in zit. De ene keer moet ik op maandag eerder beginnen en dan weer op dinsdag, of woensdag of een andere dag. Hetzelfde geldt voor de middag, soms werk ik tot 15.00 uur, dan is er niets aan de hand en ben ik op tijd om de kinderen op te halen. Sommige dagen werk ik tot 16.00 uur en soms zelfs tot 18.30 uur. Welke dagen dat zijn verschillen per week. Soms werk ik de hele week binnen de schooltijden en een volgende week heb ik 3 keer oppas nodig.
Er is plek zat binnen de opvang maar je moet elke week dezelfde dagen afnemen. Als je geluk hebt kun je eens een keer ruilen maar daar kun je niet van uit gaan.

Het gesprek
Vanmorgen had ik dus mijn aanstellingsgesprek. Het ging natuurlijk over het werk inhoudelijk en over een aantal praktische zaken.
Ik presteer op vrijwel alle gebieden uitmuntend dus er leek geen vuiltje aan de lucht.
Omdat ik van eerlijkheid en transparantie houd wilde ik het volgende wel genoemd hebben. Het werk vind ik superleuk om te doen, het gaat me ook gemakkelijk af dankzij een goede opleiding en jarenlange ervaring. Maar waar ik af en toe tegenaan loop is dat het zwaarste deel van de baan het georganiseer van de opvang is.
Dit om in de toekomst te voorkomen dat ik verwijten krijg als ik aangeef dat ik minder wil gaan werken of zo.

Ik had dus beter niets kunnen zeggen. Mijn zin was nog niet af of ik kreeg te horen dat zij vroeger ook kleine kinderen had en er voor koos om te werken en dus opvang moest regelen.
Ik koos er voor om te werken dus dan hoort opvang regelen er bij.

Het deed mij pijn, ik werd boos, ik voelde teleurstelling opkomen, ik voelde onbegrip. Ik wilde schreeuwen, ik wilde in de verdediging schieten.
Maar ik zei niets. Wist niet waar ik moest beginnen.

Ik zou blij willen zijn met mijn vaste baan, ik ben trots hoe ik tot nu toe alles organiseer. Ik wil dat het voor iedereen een vanzelfsprekendheid is dat er wordt gewerkt. Als een vrouw werkt moet je er niet klakkeloos van uitgaan dat dit een keuze is ook al was het voor jezelf wel een keuze.

Opvangleed compenseren

Het doet mijn naam geen eer aan maar..........voor het eerst in jaren kregen mijn kinderen dit jaar zowel van sinterklaas als van de kerstman grote cadeaus.

Voorheen was het altijd of van sint of tijdens de kerst een groot cadeau.
Dit gaat altijd in overleg,  zo ook dit jaar, en we kozen unaniem voor de sint.
Sinterklaas pakte flink uit, van de verdiende Roamler inkomsten kocht ik vrij dure cadeaus.

Maar tot ieders verbazing lag er opeens voor iedereen ook een flink cadeau onder de kerstboom.
Zelf sta ik er ook nog steeds van te kijken dat ik het zover heb laten komen. Ik kan sinterklaas en de kerstman natuurlijk wel de schuld geven maar de enige die hier verantwoordelijk voor is ben ik toch echt zelf.

Waarom ????
Deze kerstvakantie moet ik voor het eerst mijn kinderen elke dag naar de opvang brengen. Andere vakanties was ik of hun vader vrij. We gingen dan leuke dingen doen, dagjes uit en de vakantie gebruikten we ook om uit te rusten, bij te komen van de hectische schoolweken.

Toen ze nog jonger waren gingen ze wel naar de opvang maar dat was hooguit 2 dagen in de week.
Ze gaan nu wel, ze hebben geen keuze, maar ze gaan met grote tegenzin. Het is best leuk daar, althans er worden leuke activiteiten aangeboden.
Maar mijn kinderen gaan liever hun eigen weg, trekken hun eigen plan, dat groepsgebeuren is wel even leuk maar een hele dag dat vinden ze best pittig. Ze komen vermoeider terug van een dag opvang als van een dagje school. Rustig aandoen is er niet bij. Mijn oudste zoon wordt moe van ál die stuiterbalkinderen' zoals hij het zelf noemt. Aanstaande maandag heb ik een gesprekje aangevraagd met de opvang om te bespreken hoe het de kinderen iets aangenamer gemaakt kan worden.
Op mijn werk ga ik het ook bespreken. Omdat ik ook al geen weekenden werk en geen avonddiensten draai, werd mij niet toegestaan dat ik tijdens de kerstvakantie vrij nam.

Het is een reactie die ik niet van mezelf gewend ben. Het lijkt of ik met deze cadeaus het opvangleed probeer te compenseren. Waarschijnlijk niet eens om de kinderen tegemoet te komen maar voor mijn eigen gemoedsrust.