Werken is een keuze

Dit zinnetje schreeuwt al de hele dag door mij hoofd.
Werken is een keuze.
Het werd vanmorgen tegen me gezegd. Ik had een gesprek naar aanleiding van een vast dienstverband. Het afgelopen jaar had ik nog geen zekerheid maar nu mag ik in vaste dienst. Yess! superblij ben ik er mee. Natuurlijk, want vaste contracten zijn tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Ik had er heel erg op gehoopt en gelukkig nu gekregen. Eindelijk weer een stukje zekerheid.
Maar op een of andere manier kan ik niet blij zijn...
Het zinnetje giert door mijn hoofd....Werken is een keuze.

Ik wil niet zeuren, klagen of zielig doen maar in de praktijk is de opvang van mijn kinderen een enorm georganiseer. Ik sta bijna wekelijks met mijn kinderen om 7.30 uur op de stoep bij klasgenootjes, vrienden of kennissen zodat mijn kinderen naar school kunnen worden gebracht en ik kan gaan werken. Hetzelfde geldt voor de middagen. Soms voelt het wel een baan op zich om alles te organiseren. Daarbij komen de vakanties waarin ik meestal geen vrij kan nemen en de kinderen de hele week naar de opvang gaan.

Ik geloof dat die opvangstress het zwaarst is aan mijn huidige baan. Daarbij gebeurd het  natuurlijk ook wel eens dat er een kind ziek is. Dan is het hier in huis code rood :) stress in het kwadraat.
Maar goed tot nu toe heb ik het altijd gered.

De ideale baan?
Het enige nadeel van mijn huidige werk is dus dat er nogal wat onregelmatigheid in zit. De ene keer moet ik op maandag eerder beginnen en dan weer op dinsdag, of woensdag of een andere dag. Hetzelfde geldt voor de middag, soms werk ik tot 15.00 uur, dan is er niets aan de hand en ben ik op tijd om de kinderen op te halen. Sommige dagen werk ik tot 16.00 uur en soms zelfs tot 18.30 uur. Welke dagen dat zijn verschillen per week. Soms werk ik de hele week binnen de schooltijden en een volgende week heb ik 3 keer oppas nodig.
Er is plek zat binnen de opvang maar je moet elke week dezelfde dagen afnemen. Als je geluk hebt kun je eens een keer ruilen maar daar kun je niet van uit gaan.

Het gesprek
Vanmorgen had ik dus mijn aanstellingsgesprek. Het ging natuurlijk over het werk inhoudelijk en over een aantal praktische zaken.
Ik presteer op vrijwel alle gebieden uitmuntend dus er leek geen vuiltje aan de lucht.
Omdat ik van eerlijkheid en transparantie houd wilde ik het volgende wel genoemd hebben. Het werk vind ik superleuk om te doen, het gaat me ook gemakkelijk af dankzij een goede opleiding en jarenlange ervaring. Maar waar ik af en toe tegenaan loop is dat het zwaarste deel van de baan het georganiseer van de opvang is.
Dit om in de toekomst te voorkomen dat ik verwijten krijg als ik aangeef dat ik minder wil gaan werken of zo.

Ik had dus beter niets kunnen zeggen. Mijn zin was nog niet af of ik kreeg te horen dat zij vroeger ook kleine kinderen had en er voor koos om te werken en dus opvang moest regelen.
Ik koos er voor om te werken dus dan hoort opvang regelen er bij.

Het deed mij pijn, ik werd boos, ik voelde teleurstelling opkomen, ik voelde onbegrip. Ik wilde schreeuwen, ik wilde in de verdediging schieten.
Maar ik zei niets. Wist niet waar ik moest beginnen.

Ik zou blij willen zijn met mijn vaste baan, ik ben trots hoe ik tot nu toe alles organiseer. Ik wil dat het voor iedereen een vanzelfsprekendheid is dat er wordt gewerkt. Als een vrouw werkt moet je er niet klakkeloos van uitgaan dat dit een keuze is ook al was het voor jezelf wel een keuze.