Twee boodschappenkarren vol

Vanmorgen in de supermarkt liep er een dame met een overvolle boodschappenkar.
Het viel me op omdat ik tegenwoordig al zenuwachtig word als de bodem van mijn boodschappenkar bedekt raakt. Daarom neem ik het liefst een mandje (met wieltjes).
Een mandje is sneller vol waardoor ik eerder stop.
Of het echt wat uitmaakt weet ik niet.
Tegenwoordig koop ik toch alleen maar het hoognodige.

Toen ik zwanger was van de jongste kon ik de laatste weken niet meer alleen boodschappen kon doen.
Dan ging ik samen met manlief. We kochten dan direct alles voor een hele week.
We begonnen met 1 kar maar eindigden altijd met 2 volle karren.
We waren toen met zn zessen.

Gek genoeg aten we toen niet meer of lekkerder dan nu. Verschil is wel dat we nu af en toe uit de tuin kunnen eten.
Ook verspil ik minder eten.
Eten wat over is word later gegeten of ingevroren.
Er word vrijwel niets weggegooid.

En de uitgaven van de boodschappen?
Ik herinner me wekelijkse bedragen bij de kassa van 125-150 euro.
Nu zit ik wekelijks ruim onder de 100 euro.
Het bedrag wisselt nogal maar er is wel een langzame daling zichtbaar.

Hoe een mens zo kan veranderen zeg.

Eenlingen

Eenlingen, zo noemde mijn collega vroeger sokken waarvan er nog maar 1 over was.
Was 1 van de twee versleten, dan hield je een eenling over. 
(Natuurlijk wel nadat ze een aantal keren gestopt waren.)
Het gebeurde  af en toe dat ze een dat ze een eenling had.
Dan wachte ze op nog een eenling of twee.
Vervolgens haalde ze de sokken uit en breide er nieuwe van.
Dan had ze geen eenling meer en weer een compleet paar.
Al haar sokken hadden altijd dezelfde kleur. Heel praktisch.

Nu brei ik zelf geen sokken en ik stop ze niet.
Wat ik wel heb, zijn heel veel eenlingen.
Er gaan af en toe sokken kapot ja, maar ik heb ook eenlingen waarvan ik zeker weet dat de andere helft niet kapot is.
Waar blijven die sokken dan?
In de wasmachine? die zou er dan helemaal vol mee moeten zitten. In  de wasmand, onder bed, bovenop de kast? Daar kom ik ze nooit tegen. Het is een irritatie maar ook een fascinatie. Waar blijven die dingen nou toch.

Alle eenlingen doe ik een een bak. Om de zoveel tijd zoek ik de bak uit. Warempel, soms zit er een passend paar bij. Ik schat dat ik een sok of 40 inmiddels heb zitten in die bak. De eenlingen die te klein zijn voor de jongste worden weggedaan. De andere blijven geduldig wachten op hun wederhelft.

Omdat ik al een tijdje baal van die eenlingen doe ik tegenwoordig net als mijn collega. Ik koop veel dezelfde sokken. Als er dan een sok kwijt raakt, of nog een dan heb ik alsnog weer een passend paar.
Voor kinderen is het niet zo leuk elke dag dezelfde sokken aan. Voor hun koop ik 2 of 3 paar hetzelfde. Voor de oudsten, voor manlief en voor mezelf hield ik eigenlijk al een beetje dezelfde kleur aan. Het is anders geen doen om uit elkaarte houden welke zwarte sok voor wie is. Vooral  de kousevoetjes zijn moeilijk uit elkaar te houden. Daar doet de kleur ook minder toe, is niet te zien. Daar hebben we allemaal onze eigen kleur voor.

Eventje geen vrek meer

Voor het eerst sinds ik drastisch probeer te bezuinigen heb ik weer met geld  'gesmeten'
Mijn zoon was plotseling behoorlijk ziek.
Hoge koorts, hij was er heel slecht aan toe.
Hij speelde niet meer.
Hij at niet meer.
Het drinken ging ook zeer moeizaam.
Een opname in het ziekenhuis dreigde omdat de kans op uitdroging toenam.

Ik heb voor meer dan 25 euro aan sapjes, blikjes, flesjes, ijsjes en knijpfruitjes gekocht.
Allemaal in de hoop dat hij toch wat vocht binnen kreeg.
Het maakte even niet uit.
De gezondheid van mijn zoon is onbetaalbaar.

Drie dagen  lepelde ik slokje voor slokje naar binnen zodra hij even wakker was.
Daarna leek hij wat op te knappen, hij speelde af en toe weer wat.
Op een gegeven moment vroeg hij me om wat drinken.
Wat wil je drinken schat, vroeg ik.
Mijn zoon antwoorde: water !!

Water, oh dat ik dat niet zelf kon bedenken. hij is zuiniger dan mij, gewoon lekker goedkoop water drinken.

Inmiddels kan hij weer lachen en spelen en zijn we dankbaar dat hij weer opknapt.