Ook al had ik eerder al laten weten wat de inzet was van het gesprek, toch leek het nieuws te zijn. Er werd met ongeloof gereageerd.
De meeste mensen willen meer werken, willen een opleiding gaan doen of willen hogerop.
Mijn verzoek werd daarom als vreemd en afwijkend gezien.
Eerlijk gezegd had ik ook sterk het idee dat het gewoon niet goed uitkwam. Als de werknemers met hun speciale eisen. Het geeft zo een gedoe. Gewoon werken en niet teveel zeuren.
Mijn verzoek werd dus niet met gejuich begroet. Toch moet ook dit verzoek serieus worden beoordeeld.
Kort komt er het op neer dat ik wel minder kan gaan werken maar dat ik dan een andere groep cliënten toegewezen krijg. Roostertechnisch schijnt het niet haalbaar te zijn dat er voor de dagen dat ik niet werk op die locatie, er een ander die uren overneemt.
Op zich prima ware het niet dat de locatie van deze groep cliënten behoorlijk ver van mij vandaan woont. Het is een heel andere wijk. Heb ik nu een reistijd van 15 minuten, straks wordt dat minimaal een half uur. Op zich geen probleem, de Zeeuw fietst graag. Maar dan matcht het niet meer met de breng en haaltijden van school en moet ik alsnog elke ochtend en elke middag opvang regelen voor de kinderen.
Zucht, ik schiet hier per saldo niet echt veel mee op. Dit heb ik ook laten weten.
Een andere optie is, dit is een tijdelijke oplossing, om mijn levensloopuren extra in te zetten. Deze jas ik er dan in een groot tempo doorheen en daarna moeten we weer verder kijken. Maar ook dan geldt, als ik meer dan 1 dag minder wil gaan werken dan moet ik naar een andere locatie.
Afgesproken is dat zowel ik als de werkgever alles even laten bezinken. Volgende week hebben we dan weet contact hierover.
Wordt vervolgd....
