Het doet mijn naam geen eer aan maar..........voor het eerst in jaren kregen mijn kinderen dit jaar zowel van sinterklaas als van de kerstman grote cadeaus.
Voorheen was het altijd of van sint of tijdens de kerst een groot cadeau.
Dit gaat altijd in overleg, zo ook dit jaar, en we kozen unaniem voor de sint.
Sinterklaas pakte flink uit, van de verdiende Roamler inkomsten kocht ik vrij dure cadeaus.
Maar tot ieders verbazing lag er opeens voor iedereen ook een flink cadeau onder de kerstboom.
Zelf sta ik er ook nog steeds van te kijken dat ik het zover heb laten komen. Ik kan sinterklaas en de kerstman natuurlijk wel de schuld geven maar de enige die hier verantwoordelijk voor is ben ik toch echt zelf.
Waarom ????
Deze kerstvakantie moet ik voor het eerst mijn kinderen elke dag naar de opvang brengen. Andere vakanties was ik of hun vader vrij. We gingen dan leuke dingen doen, dagjes uit en de vakantie gebruikten we ook om uit te rusten, bij te komen van de hectische schoolweken.
Toen ze nog jonger waren gingen ze wel naar de opvang maar dat was hooguit 2 dagen in de week.
Ze gaan nu wel, ze hebben geen keuze, maar ze gaan met grote tegenzin. Het is best leuk daar, althans er worden leuke activiteiten aangeboden.
Maar mijn kinderen gaan liever hun eigen weg, trekken hun eigen plan, dat groepsgebeuren is wel even leuk maar een hele dag dat vinden ze best pittig. Ze komen vermoeider terug van een dag opvang als van een dagje school. Rustig aandoen is er niet bij. Mijn oudste zoon wordt moe van ál die stuiterbalkinderen' zoals hij het zelf noemt. Aanstaande maandag heb ik een gesprekje aangevraagd met de opvang om te bespreken hoe het de kinderen iets aangenamer gemaakt kan worden.
Op mijn werk ga ik het ook bespreken. Omdat ik ook al geen weekenden werk en geen avonddiensten draai, werd mij niet toegestaan dat ik tijdens de kerstvakantie vrij nam.
Het is een reactie die ik niet van mezelf gewend ben. Het lijkt of ik met deze cadeaus het opvangleed probeer te compenseren. Waarschijnlijk niet eens om de kinderen tegemoet te komen maar voor mijn eigen gemoedsrust.