Het valt me op hoe snel ik wen aan een lagere temperatuur in huis. De hele week is het overdag een graad of 17. 's Ochtends door-de-week is het hier spits, geen tijd om de verwarming aan te doen. Ook geen tijd om de kou te voelen.
Als schoolgangers naar school zijn (gebracht) en ik rustig wat in huis ga doen is het, met het zonnetje van de laatste dagen erbij, al snel 17 graden.
Normaal zou dat een teken voor me zijn om de verwarming aan te zetten. Het is eigenlijk een heel aangename temperatuur.
Vond ik een tijdje terug 18 graden nog goed te doen, nu ga ik voor de 17. 's Avonds rond etenstijd begin ik wel wat meer behoefte te krijgen aan een graadje meer. 's Avonds is dan 18 gewoon genoeg.
Laatst was de verwarming per ongeluk op 19 graden gezet. Pffft, wat heb ik lopen zweten zeg. Echt niet meer gewend. En mijn huisgenoten? Die klagen nergens over. Dus zal het wel goed zijn :) De verwarming nog lager is zeker niet het streven.
De temperatuur die de thermostaat aangeeft is toch wel magisch, zo niet misleidend. 17 graden klinkt koud terwijl ik dat dus niet zo ervaar. 16,5 klinkt wel aan de koude kant. Misschien zou ik de temperatuurmelder eens moeten afplakken om nog beter te kunnen voelen. Voorlopig houd ik het bij een graadje of 17.